Toen ik half december als 6-star hopeful een mail in de bus kreeg van World Marathon Majors CEO Dawna Stone met de uitnodiging om lid te worden van de exclusieve Abbott World Marathon Majors Gold club twijfelde ik geen seconde en ging als lidnummer 659 op het aanbod in. En maar goed ook want het duurde amper 72 uur vooraleer de 1000 plaatsen van de stichtende leden waren ingevuld. Het doel van deze club is om een nog exclusievere beleving te hebben rond de World Marathon Majors (WMM) marathons. Naast een welkomstpakket met gadgets, toegang tot extra podcast materiaal en extra kansen om uitgeloot te worden tot deelname aan deze felbegeerde marathons, krijg je ook toegang tot speciale randactiviteiten. Eén daarvan was voorbehouden aan 25 Gold club leden en bestond uit een exclusief Ontbijt met de CEO van WMM. Deze reeks van ontbijten voor elke Major zou de eerste keer doorgaan de dag voor Tokyo marathon. Dawna Stone zou er een update geven van de status van WMM en we zouden ook vragen kunnen stellen.
Ik was dus wat blij toen ik de bevestiging kreeg dat ik tussen 8u en 9u30 verwacht werd in het Westin wedstrijdhotel voor een licht ontbijt. Bij het binnenkomen van de zaal herkende ik meteen al Danny Coyle de WMM Chief Content Officer en een oude bekende van een vroeger interview. Hij had de eer om als welkomstgeschenk een goodr bril in Abbott blauw uit te delen. Daarnaast merkte ik ook dat er vier race directors van de WMM aanwezig waren. In de kennismakingsronde leerde ik dat naast de CEO ook een mystery guest aanwezig was en naast veel Amerikaanse en enkele Britse leden ook nog een Belg, Tom Berghmans en een Nederlander Radjes Rosiek. De lage landen waren dus goed vertegenwoordigd. Het verbaasde me toch weer welke impact mijn titel heeft toen Danny me als wereldkampioen voorstelde. Het blijft voor mij nog steeds moeilijk te bevatten. Verder werden er, net zoals bij voorgaande bijeenkomsten waar ik aanwezig was met de racedirectors boven en onder water steken uitgedeeld over welke marathon zich de grootste, diegene met het snelste parcours, diegene met het wereldrecord of de authentiekste mag noemen. Echt hilarisch werd het toen er aan enkele deelnemers ook nog gevraagd werd welke van de majors ze het leukst vonden.
De CEO bevestigde dat de Sydney marathon als enige van de drie candidate majors in hun eerste jaar aan de criteria had voldaan. Als dit ook in 2024 en 2025 had geval zou zijn dan wordt Sydney de zevende major marathon. Ze benadrukte nogmaals dat ze persoonlijk geen enkele invloed heeft op het toelatingsproces. Ze bevestigde ook dat het six-star programma zoals het vandaag bestaat ook in dat geval behouden blijft en dat er een alternatief programma zal aangekondigd worden in de lente om rekening te houden met eventuele nieuwe marathons die tot de WMM club toetreden.
Even werd ook toelichting gegeven bij wat nu stilaan de iconische six-star medaille was. Aanvankelijk hadden ze een certificaat wat door de lopers achteraf kon gedownload worden bij succesvolle beëindiging van de zes majors. Maar om de prestatie meer in de verf te zetten kwam Mark Milde de Berlijnse race director met het idee om een medaille te ontwerpen die bij het overschrijden van de meet direct persoonlijk zou worden overhandigd. Na een eerste sober Brits ontwerp van de medaille kwamen Amerikaanse ontwerpers met het voorstel voor de gekende rozet medaille zoals we ze nu kennen en de rest is geschiedenis. Ondertussen zijn er reeds meer dan 15000 six-star finisher medailles uitgedeeld.
Chris Miller van Abbott benadrukte dan weer dat dit avontuur om zes sterren te behalen ons aan elkaar verbindt en om dat uit te drukken werd aan iedereen een challenge coin uitgedeeld, een traditie uit het Amerikaanse leger om je blijvend te herinneren voor iets exceptioneel wat je samen hebt meegemaakt.
In de vragenronde vroeg Radjes of er vanuit WMM aan een blijvende herinnering voor Kelvin Kiptum kon gewerkt worden. Daarbij werd bevestigd dat WMM het Kelvin Kiptum Foundation fonds ondersteunde. Zelf vroeg ik of er niks kon gedaan worden voor de competitieve lopers om te weten in welke positie je liep tijdens het AG wereldkampioenschap. Er werd bevestigd dat de technologie bestaat om dit te ondersteunen en dat er onderzocht wordt hoe dit zou kunnen ingezet worden.
En dan was het tijd voor de mystery guest: Joan Benoit Samuelson, ex-wereldrecordhoudster en de eerste Olympische marathonkampioene bij de vrouwen in Los Angeles in 1984 exact 40 jaar geleden zou in Tokyo ook een six-star finisher worden. Het einde van een avontuur dat 45 jaar geleden in Boston in 1979 begon toen ze haar eerste marathon major won. Ze vertelde ons dat haar credo “Live life to the fullest” ervoor gezorgd had dat ze nu op haar 66 jaar nog de drive vond om het six-star avontuur tot een goed einde te brengen.
De tijd was voorbij gevlogen en het was tijd om afscheid te nemen. De rest van de voormiddag zou ik in het aangename gezelschap van Radjes de start aan het Tokyo Metropolitan Government building gaan verkennen om niks aan het toeval over te laten. Op de plannen zag het er allemaal nogal ingewikkeld uit, maar dankzij de aanwezige vrijwilligers voor wie het niks teveel was om elkeen persoonlijk de uitleg te geven werd het ons snel duidelijk. We waren volledig klaar voor de volgende dag. Voor de rest van de dag stond rusten op het programma.
