The longer road to London – deel 4

Na het uitstel van de Boston marathon, volgt op 13 maart, zes weken voor de geplande datum dan toch eindelijk het onvermijdelijke. De 40e editie van de London marathon wordt uitgesteld naar de herfst, meer bepaald naar 4 oktober. In de wetenschap dat deze epidemie niet onmiddellijk voorbij zal zijn, neem ik onmiddellijk de beslissing om in het geplande vierde trainingsblok (2 Mrt – 12 Apr) het aantal trainingskilometers drastisch terug te schroeven en een tweetal weken rust in te lassen. Vooral het moreel geraakt aangetast. Een trainingscyclus voor een marathon is al een huzarenstukje van wilskracht en overtuiging zonder dat er dan nog virussen roet in het eten komen werpen.

Het is de bedoeling om vanaf april de training terug aan te vatten. Het hervatten na de rust loopt echter niet zoals gepland. Na een kine videoconsult – want het is nog steeds coronatijd – is het verdict: een ontsteking aan de extensie pezen (extensor tendonitis) in de linkervoet. Twee pezen vanboven op de voet zijn overwerkt: extensor digitorum (teenstrekker) en extensor hallucis (grote teenstrekker) en vragen om een beetje rust. Deze blessures komen typisch voor na een te snelle heropstart. Ik dacht dat na de rust en de gelopen volumes 12km wel direct terug haalbaar was, maar blijkbaar protesteren de pezen vaak bij terug belasten. De opgelegde oefening bestaat uit de voet strekken en plooien met gestrekt en geplooid been met een weerstandsband, 3x per dag. Het is bekend dat peesblessures taai zijn en het een tijdje duurt voor je hersteld bent. Rust is dan ook weer niet goed, je moet de zaak in beweging houden en met “lichte” pijn lopen. De belasting moet echter beperkt blijven. Hoewel de blessure begin april opkwam zou het tot begin mei duren vooraleer de pijn bij het gewoon stappen verdwijnt.

Gelukkig is er tijd. Van wedstrijden is er voor augustus geen sprake meer, ook alle Belgische kampioenschappen worden uitgesteld. Dan toch nog iets positief aan deze corona epidemie: ik kan iets langer regerend 10.000m Belgisch kampioen blijven.

Half mei is de blessure onder controle, maar nog niet verdwenen. Het trainingsvolume wordt terug iets opgedreven om tot een normaal niveau te komen begin juli om dan de marathon specifieke training van een drietal maanden of 12 weken aan te vatten. Ik mik hierbij op twee blokken van 6 weken en een taper van 2 weken. Blok 1 (29 juni – 9 aug) en Blok 2 (9 aug – 20 sept). In mei en juni wordt vooral op kracht getraind in combinatie met een uitbreiding naar +100km wekelijkse afstand, om terug het niveau te halen.

We weten nu dat de competitie tegen augustus zal hervatten, met de Belgisch Kampioenschap voor masters outdoor in het laatste weekend van augustus.

CrossCup KvV Rotselaar – moeilijke start en dito wedstrijd

Naast het CrossCup klassement was deze wedstrijd aan de plas van Rotselaar ook het Vlaams cross kampioenschap. Door de aangekondigde storm in de vooravond waren de organizatoren genoodzaakt om het uur schema van deze manche van de CrossCup danig in te korten met als resultaat een groepering van de junioren en alle master reeksen in één wedstrijd over 6,600km. Gelukkig mochten de junioren een minuutje eerder vertrekken, maar toch bleven er een 160 masters over die zich op de relatief smalle startstrook op het strand van de plas klaar mochten maken voor de start. Ikzelf – in volle marathontraining – had niet getapered voor deze wedstrijd en voor de start al een mooie training achter de rug. Podium ambities koesterde ik dus niet, maar ik hoopte toch op een relatief goed resultaat aangezien de conditie wel in stijgende lijn zat. Mijn start was echter ronduit belabberd, gestart vanop de tweede rij en met veel trek en duw werk dook ik ergens halverwege het pak – in 60-70ste positie – de eerste bocht in. Ook ploeggenoot Davy Segers (DCLA/M40) kende geen al te beste start en liep maar een 10-tal plaatsen voor mij. Dankzij een serieuze inspanning zou hij nog aansluiting bij de eersten vinden, maar de energie die hij hierbij moest aanspreken kwam hij in de slotfase net te kort om kampioen te worden. Ook voor mij begon een lange inhaalwedstrijd. Hoewel het tempo lopen op de rechte stroken wel meeviel, kwam ik zowel in het optrekken na de bochten als de passages door het zand toch duidelijk scherpte te kort. ook tijdens de laatste honderden meters kwam er geen eindspurt meer uit. Uiteindelijk strandde ik op het strand als 30e en 8e M45 wat een beetje onder de verwachting was. Behalve het omvallen van een boom die gevaarlijk over het parcours hing, waren er gelukkig verder geen gevolgen van de storm. Hier eindigde voor mij ook – na amper twee wedstrijden – het cross seizoen.